I dedicate this page to:
-    Those who care for others:
may always remember that it is an honor and a privilege to be allowed to share in others lives

-    Those for whom we care:
may always be treated with respect and kindness

Σε όλα τα σύγχρονα υγειονομικά συστήματα, εκείνο το οποίο αποτελεί κεντρικό άξονα λειτουργίας τους είναι ο άνθρωπος, δηλαδή ο ασθενής, μία λέξη θα τα ονομάζαμε,


Με κέντρο τον ασθενή λοιπόν, και από τον ασθενή για τον ασθενή, οργανώνονται υγειονομικά συστήματα, διατάσσονται υγειονομικές μονάδες τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημοσίου τομέα εις τρόπο ώστε να προάγεται η δημόσια υγεία.
Ο ασθενής όμως, είναι μόνος του και κάθε φορά καλείται να πάρει αποφάσεις για την υγεία του, χωρίς δυνατότητα πληροφόρησης, χωρίς στήριξη, πιεσμένος οικονομικά και κοινωνικά, αντιμέτωπος με τη άσχημη συμπεριφορά ορισμένων επαγγελματιών υγείας και ιδιαίτερα ορισμένου Ιατρικού προσωπικού και από άλλους πολλούς εμπλεκόμενους στην υγεία.  
Στη δημοκρατία ο πολίτης έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις και για μεγάλη μερίδα του κόσμου υπάρχουν  μόνο υποχρεώσεις.
Όταν αρρωστήσει όμως και είναι Ασθενής, τότε έχει διπλάσια δικαιώματα  και πολύ λιγότερες υποχρεώσεις.  Ποιος είναι όμως ο θεματοφύλακας αυτών των δικαιωμάτων του;

Η πολιτεία δια του Υπουργείου Υγείας
Τυπικά ναι, Νομικά ναι, ουσιαστικά όμως όχι.

Όταν ο ασθενής είναι πολίτης της δημοκρατίας, καταβάλει τις εισφορές του, φορολογείται, συμβάλει με τις δυνάμεις του στην ανάπτυξη και δημιουργία στην χώρα του, δικαιούται από το Δημόσιο Σύστημα Υγείας ανεξάρτητα την οικονομικής του δυνατότητας, του χρώματος του , του επαγγέλματος του , της εθνικότητας του , του θρησκεύματος του και λοιπών  χαρακτηριστικών τα εξής εν συντομία .
-    Σύγχρονη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας με  παροχή ποιοτικών υγειονομικών υπηρεσιών
-    Σύγχρονες μονάδες υγειονομικής φροντίδας των πασχόντων με χρόνιες παθήσεις και σπάνιες παθήσεις
-    Ένα σύστημα υγείας εστιασμένο στον άνθρωπο (Ανθρωποκεντρικό) και όχι στους επαγγελματίες υγείας η στους διάφορους τεχνοκράτες
-    Προαγωγή της υγείας του μέσω προγραμμάτων προληπτικής ιατρικής ώστε εάν είναι δυνατόν να μην χρειάζεται ποτέ να επισκεφτεί τα νοσοκομεία
-    Η συμπεριφορά όλων των εμπλεκομένων στην υγεία (επαγγελματιών Υγείας, διοικητικών υπαλλήλων, διοικητικών, προϊσταμένων, διευθυντών κλ.) θα πρέπει να στηρίζεται στην κατανόηση και στον σεβασμό της προσωπικότητας του και όχι στην εκμετάλλευση της θέσης στην οποία βρίσκεται.
-    Κατανόηση και συναίσθηση του ανθρώπινου πόνου και ιδιαίτερα στα άτομα που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και σπάνιες τα οποία γεννήθηκαν χωρίς να το επιλέξουν  πάσχοντες και παλεύουν και θα παλεύουν όλα τα χρόνια  για ποιότητα ζωής , διαχείριση της ασθένειας τους και της ίδιας του της ζωής
-    Ανάπτυξη και επέκταση της εκπαίδευσης στην υγεία και την κατάρτιση

Και τέλος, το πιο σημαντικό, να ακούγεται η φωνή των ασθενών είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό είτε σε οργανωτικό επίπεδο.  Να στηρίζονται οι Μ.Κ.Ο στην υγεία και ιδιαίτερα οι Μ.Κ.Ο των ασθενών και να ακούγεται η φωνή τους, η άποψη τους διότι είναι τα άτομα που ξέρουν καλύτερα από όλους μας την ασθένεια και πως την βιώνουν.
Το σύστημα υγείας το ζουν καθημερινά με τις συγκεκριμένες συνθήκες λειτουργίας τους , αυτοί οι ίδιοι ανταπεξέρχονται μόνοι τους τα προβλήματα διαβίωσης και αντιμετώπισης της ασθένειας τους , ολομόναχοι ,  άντε κάποιοι «τυχεροί »  να γίνουν «Θέαμα» στα ΜΜΕ η σε καμία συγκέντρωση αξιωματούχων  η να ζητήσουν βοήθεια από καμία πορεία η ράδιο-μαραθώνιο και έτσι όλοι μας  να πάμε να κοιμηθούμε ήσυχοι ότι όλα είναι εντάξει.
Πιστεύω ότι  το ποιο σημαντικό που θέλει ο ασθενής είναι  να αντιμετωπίζεται από την πολιτεία με ισοτιμία και ισοπολιτεία και αυτό που θέλουν είναι πρόνοια και όχι ελεημοσύνη.
Κατά τη γνώμη μου, Μαραθώνιοι, Πορείες κλπ δρώμενα με σκοπό την οικονομική ενίσχυση των ασθενών δεν είναι πρέπον σε μία σύγχρονη δημοκρατία.
Σε μια σύγχρονη δημοκρατία υπάρχει ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ από την πολιτεία μέσω πόρων από τη σωστή και ορθολογιστική διαχείριση των οικονομικών της υγείας.  Οι ιδιώτες όταν θέλουν να δώσουν θα δώσουν και θέλω να επισημάνω τη μεγάλη ευαισθησία πολλών ανωνύμων χορηγών που δεν τους έχουν δει τα φώτα της δημοσιότητας χωρίς να αυτοπροβάλλονται να βοηθούν Μ.Κ.Ο και ιδιαίτερα εδώ στηνΕλλάδα  αυτό το αίσθημα είναι σε μεγάλο βαθμό έναντι άλλων Ευρωπαϊκών χωρών.
Εκείνο που θα πρέπει να γίνει κατανοητό και αποδεκτό είναι ότι δεν αποτελεί  πολιτική υγείας όταν κτίζουμε νέα νοσοκομεία πολυτελείας με σούπερ υπηρεσίες, με τα καλύτερα συστήματα με εντυπωσιακές ενάρξεις και εγκαίνια   για να πηγαίνουν οι ασθενείς για να γίνουν καλά, αλλά όταν γκρεμίζουμε τα νοσοκομεία, γιατί δεν θα τα έχουμε ανάγκη διότι δεν θα έχουμε ασθενείς και δεν θα χρειάζονται να  πηγαίνουν οι πολίτες σε αυτά.  Αυτό θέλουν οι ασθενείς, να μην γίνονται ποτέ ασθενείς, και όχι να πηγαίνουν σε ωραία νοσοκομεία.
Χρέος της πολιτείας δια μέσου της πολιτικής ηγεσίας της υγείας  να πάρουν τα κατάλληλα μέτρα(θα αναφερθώ σε επόμενο άρθρο μου).
Σήμερα διαθέτουμε αρκετή γνώση και οι εξελίξεις στην τεχνολογία μας επιτρέπουν να βελτιώσουμε ποιοτικά το επίπεδο υγείας των πολιτών και κατά συνέπεια την ίδια τη ζωή τους.  Απλά χρειάζεται πολιτική βούληση.

Η εισήγηση του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Υπουργικό Συμβούλιο
02-05-2010

Ζούμε σε ένα περιβάλλον κοινωνικών ανισοτήτων (οικονομική, οικολογική , πολιτική , κοινωνική κ.λ.π.) και είναι δυνατόν να έχουμε ισότητα στην υγεία ?

Η Π.Ο.Υ (παγκόσμια οργάνωση υγείας) θέτει την ανισότητα στο σύνολο των διαφορών στην υγεία , πού είναι αθέμιτες και άδικές , που μπορούν να αποφευχθούν και δεν είναι καθόλου μα καθόλου ασήμαντες.

Θέλω να κάνω μία διάκριση ανάμεσα στην ισότητα στην υγεία  και στην ισότητα στις υπηρεσίες υγείας(που σημαίνει υπηρεσίες ανάκτησης της υγείας)

Η υγεία από τις υπηρεσίες της υγείας είναι δύο διαφορετικά πράγματα, η υγεία είναι η διατήρησή της και η προώθησή της , ενώ οι υπηρεσίες υγείας είναι η διαδικασίες διατήρησης ή ανάκτησης της υγείας.

Όταν προσδιορίζουμε την υγεία στην πολιτεία ή το κράτος, αν θέλετε δεν ορίζουμε μόνο το Υπουργείο Υγείας αλλά και το Υπουργείο Γεωργίας (υγιεινή διατροφή), και το Υπουργείο Οικισμού( υγιεινό σπίτι) , και το Υπουργείο εργασίας ( υγιεινή στην εργασία), και το Υπουργείο Δικαιοσύνης (υγεία των κρατουμένων) ,και το Υπουργείο Παιδείας (Σχολική υγεία, Αγωγή της υγείας) και το Υπουργείο Οικονομικών (οικονομικά της υγείας, οικονομικό επίπεδο διαβίωσης ) και φυσικά το Υπουργείο Υγείας (Πρόληψη της υγεία ).

Συνεπώς η υγεία είναι θέμα του συνόλου της Πολιτείας και της Κρατικής Μηχανής και όχι μόνο ενός υπουργείου η μίας υπηρεσίας.

Θα πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε διαφορετικά μερικά πράγματα, όπως:

Οι υπηρεσίες που προσφέρονται για την ανάκτηση της ασθένειας δεν μπορούν να θεωρηθούν υπηρεσίες υγείας

Οι υπηρεσίες υγείας είναι εκείνες οι οποίες εφαρμόζονται για να έχουμε πρόληψη, υγιεινό σπίτι, υγιεινό περιβάλλον κ.λ.π..

Υπάρχει τεράστια διαφορά ακόμα και στις έννοιες :

Π.χ.

Ακούω την διαφήμιση για το ότι οι καπνιστές διατρέχουν 20 φορές  περισσότερο κίνδυνο να αρρωστήσουν, από τους μη καπνιστές.

Θα έπρεπε να διατυπωθεί βάσει της θετικής πλευράς. Δηλαδή , οι μη καπνιστές έχουν 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να μην αρρωστήσουν, σε σχέση με τους καπνιστές.

Η μεγαλύτερη ισότητα στην ασθένεια είναι  η υγεία .

Αυτό μου θυμίζει το 1998 στην Αθήνα στο συνέδριο με τίτλο  «Διάλογος για την υγεία στα Βαλκάνια»  αναφέρθηκε μια σύνεδρος στο «it is not richest societies witch have the best Health , but those that have the smallest income difference between rich and poor».

Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη ισότητα ή προσπάθεια για ισότητα είναι η πρόληψη.  Η μεγαλύτερη ισότητα στην ασθένεια είναι η υγεία.

Από τι εξαρτάται, λοιπόν, η υγεία ;

Από μερικές απλές προϋποθέσεις, όπως τις καθόρισε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας:

1.    Απελευθέρωση από τον φόβο του πολέμου

2.    ΄Ισες ευκαιρίες για όλους

3.    Ικανοποίηση των βασικών αναγκών για:

α. τροφή

β. βασική εκπαίδευση

γ. νερό και εγκαταστάσεις υγιεινής

δ. Αξιοπρεπή κατοικία

ε.  Ασφαλής εργασία και ένας χρήσιμος ρόλος στην κοινωνία

στ. πολιτική βούληση και λαϊκή υποστήριξη

 Εν συντομία :

1. Απελευθέρωση από τον φόβο του πολέμου

Πιστεύω ότι η Ειρήνη και η εδραίωση της είναι η πρώτη και καλύτερη προϋπόθεση για υγεία και για υγιεινές πόλεις.

2. ΄Ισες ευκαιρίες για όλους

Όλοι οι πολίτες κάθε χώρας έχουν ίσα δικαιώματα στην υγεία, που διασφαλίζονται μόνο με την παροχή ίσων ευκαιριών σε όλους ανεξαιρέτως  τους πολίτες για να αναπτύξουν την υγεία τους και για να την διατηρήσουν.

3. Ικανοποίηση βασικών αναγκών

Η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, ώστε οι πολίτες να έχουν την ευκαιρία να ικανοποιούν τις βασικές τους ανάγκες , δηλαδή, αξιοπρεπή διατροφή, βασική εκπαίδευση, ασφαλές πόσιμο νερό, υγιεινή κατοικία, μία χρήσιμη απασχόληση με ένα αξιοπρεπές εισόδημα.

α. Διατροφή και υγεία 

Έννοιες ταυτόσημες  ότι τρώμε ,  αυτό που είμαστε.  Θα πρέπει να εξασφαλιστεί για όλους τους πολίτες το να έχουν πρόσβαση σε όλα τα βασικά είδη υγιεινής διατροφής , σε τιμές που θα βρίσκονται μέσα στις δυνατότητές τους.

β. Η εκπαίδευση 

Αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την δημιουργία γνώσης , ενημέρωσης, πληροφόρησης και εκπαίδευσης των πολιτών για την διατήρηση της υγείας τους.

γ. Νερό και εγκαταστάσεις υγιεινής

Το υγιεινό νερό , θα μου πείτε, ότι το θεωρείτε αυτονόητο και δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε. Δεν είναι, όμως,  έτσι τα πράγματα .  100 εκατομμύρια πολίτες στην περιοχή ευθύνης του Ευρωπαϊκού Γραφείου της Π.Ο.Υ, δεν είχαν το 1981 σωστή εγκατάσταση πόσιμου νερού και 250 εκατομμύρια πολιτών δεν είχαν υγιεινή εγκατάσταση νερού.

δ. Η αξιοπρεπής κατοικία

Η υγιεινή κατοικία αποτέλεσε και αποτελεί σοβαρό πρόβλημα υγείας και πρέπει να το κατανοήσουμε όλοι.  Δεν υπάρχουν υγιεινές κατοικίες μέσα σε ανθυγιεινές πόλεις .

      ε. Ασφαλής εργασία /ανεργία/ εισόδημα

Η παράμετρος αυτή έχει πολλές όψεις.  Οι ανθυγιεινοί όροι εργασίας αυξάνουν τον κίνδυνο επαγγελματικών ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών.  Ο άνεργός, πάλι, νιώθει άχρηστος, δεν έχει τα απαραίτητα, ή και αν έχει κάποια από αυτά, κάποιος άλλος εργάζεται και του τα παρέχει (ο πατέρας, ο αδελφός, η αδελφή, η μάνα κ.λ.π.).  Παραμένει ανίσχυρος στην υγεία, στην υγιεινή ζωή και στο δικαίωμα της ζωής.

Οι κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες που ζουν οι άνθρωποι, επηρεάζουν την υγεία τους σε όλη την διάρκεια της ζωής τους.

Μία πολιτική υγείας πρέπει να παρεμβαίνει σε όλους τους καθοριστικούς παράγοντες που ρυθμίζουν ή επηρεάζουν την υγεία.

Οι πολιτικές ισότητες θα έπρεπε να ασχολούνταν με την βελτίωση των συνθηκών της ζωής και εργασίας, γιατί μία ισχυρή πολιτική βούληση μαζί με λαϊκή υποστήριξη θα εξασφάλιζε σε όλους τους πολίτες τις προϋποθέσεις για υγεία.

Κάποιοι που θα διαβάζουν τα γραφόμενά μου, θα μου πουν ότι κάνω πολιτική και θα συμφωνήσω μαζί τους.  Ναι κάνω πολιτική, διότι η υγεία ή είναι πολιτική υπόθεση ή δεν είναι τίποτα. Η σπατάλη δις εκατομμυρίων στην πολιτική της ασθένειας, τι είναι ;  δεν είναι πολιτική ;

Π.χ.

Η σπατάλη δις εκατομμυρίων για την θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα σε σχέση με την επένδυση των ιδίων πόρων στην μη έναρξη του καπνίσματος , δεν θα έφερνε σαν αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωπο-ετών ποιοτικής ζωής ;

Πολιτική είναι και τα δύο, αλλά η κατασπατάληση δις εκατομμυρίων στην έρευνα και θεραπεία του καρκίνου εκτός από πολιτική είναι και ανήθικη, διότι δεν επενδύουν τους ίδιους πόρους των δις ή τρις εκατομμυρίων στην πρόληψη.

Πώς συμπεριφέρεται η κοινωνία μας όμως ;

Σας αναφέρω μερικά παραδείγματα:

 Πολλές ασθένειες, όπως η φυματίωση, άρχισαν στην Ευρώπη να μειώνονται πριν ανακαλυφθούν τα αίτια που τις προκαλούσαν και πριν ακόμη βρεθεί το εμβόλιο.  Τι ήταν εκείνο που δημιούργησε αυτήν την μείωση ;

Η βελτίωση των κοινωνικό-οικονομικών συνθηκών διαβίωσης.

Πριν από πολλά χρόνια δεν υπήρχαν ή υπήρχε μικρός αριθμός επαγγελματικών ασθενειών.  Σήμερα έχουν αυξηθεί και έχουμε και ειδικότητα της Ιατρικής, την Ιατρική της εργασίας.  Γιατί ;  Γιατί οι συνθήκες εργασίας αντί να βελτιώνονται χειροτερεύουν.

Η ισότητα στην υγεία προϋποθέτει ισοκατανομή χρόνου εργασίας, εισοδήματος, εξουσίας κ.λ.π.  Το σύστημα προωθεί  «μοντέλα επιτυχίας», μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες.

Π.χ.

έβλεπα, προ ημερών, στην τηλεόραση διαφήμιση που μου έλεγε ότι για να βρω ένα “νέο σημείο ισορροπίας”, θα πρέπει να τρέξω να αγοράσω την καινούργια μάρκα αυτοκινήτου, την νέα κολεξιόν ρούχων, την νέα μάρκα τσιγάρων κ.τ.λ.  Και ότι αν δεν προλάβω εγώ, τότε θα πάει ο διπλανός μου και θα «πετύχει»  ενώ εγώ θα είμαι «αποτυχημένος» που δεν θα τα έχω αποκτήσει.   Το σύστημα υπονομεύει τις τυχόν υπάρχουσες ισορροπίες και μετά τρέχει να τις καλύψει, αποκομίζοντας κέρδη από την ανισορροπία και την διαδικασία για την κάλυψή της.

Στην μνήμη μου έρχεται η διατύπωση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των αποθεμάτων των ΗΠΑ (Fed bank) ,

«Η ανισότητα αποτελεί παράγοντα προόδου.  Είναι Εθνικό Κεφάλαιο».

Συνεπώς η ανισότητα στο σύστημα Υγείας είναι παράγοντας κέρδους και ανάγεται  (η ανισότητα ) σε ανώτατη αρχή.

Αν κάποιοι ήθελαν να προωθήσουν την ισότητα στην υγεία, τότε , απλά, θα έπρεπε να εξαλείψουν τις κοινωνικές ανισότητες.   έτσι θα μπορούν να ονομαστούν οπαδοί της ισότητας, στην υγεία , όλοι εκείνοι που θα κατανοήσουν, επιτέλους, ότι για μια καλή συνύπαρξη , είναι καλύτερα να ακολουθήσουμε αυτά που μας ενώνουν, παρά αυτά που μας χωρίζουν.